De hel met het beleid van Balkenende

Het laat deze site niet los: Balkenende, Irak, Afghanistan. Tussen het gal spuwen op de medeplichtige en discriminerende PVV door houdt de redactie van deze site zich bezig met verder onderzoek, correspondentie, gesprekken en wat dies meer zij ter zake alle aspecten van het terroristische beleid van Balkenende en de zijnen. Het woord ‘terroristisch’ is hier zorgvuldig en precies gekozen. Geen politiek gebazel van een doorgedraaide redactie die zo nodig ook wat te bloggen wil hebben. Hoewel…. een beetje doorgedraaid raakt de redactie wel van het beleid van onze christen terroristen in de Nederlandse politiek.

Dat onderzoek naar de oorlog in Irak en Afghanistan deed de redactie van deze site stuiten op onderzoek van Frederik Naert van de juridische universiteit van Leuven. In zijn onderzoek ‘De militaire acties tegen Afghanistan: zelfverdediging?‘ vraag Frederik Naert zich af of er bij de oorlog in Afghanstan sprake is van zelfverdedging. Volgens Naert is er duidelijk sprake van een verruimde interpretatie van het recht op zelfverdediging. Volgens Naert hebben minstens een 70-tal staten uitdrukkelijk verklaard dat zij de militaire aanvallen op Afghanistan beschouwen als een legitieme uitoefening van het recht op zelfverdediging. Ook zegt Naert dat de reacties van die landen verschillen van de reacties in vroegere gelijkaardige gevallen. Een dergelijke ontwikkeling is zijns inziens niet wenselijk. Het zou een al te groot risico op misbruik met zich meebrengen. Een duidelijk mandaat van de Veiligheidsraad lijkt Naert meer aangewezen.

Eigenlijk niks nieuws onder de zon. Woorden die onze minister-president en onze minister van buitenlandse zaken ook hadden behoren te bezigen, bij gebreken waarvan deze site het op de heupen krijgt. Soortgelijke woorden zijn ook terug te vinden in “Burgers en barbaren. Over oorlog tussen recht en macht” van het Wetenschappelijk Instituut van het CDA. Dus waarom Balkenende en de zijnen zich daar niet naar gedragen laat zich raden. Wat feitelijk ontzagwekkender is om te lezen in het rapport van Naert is zijn verwijzing naar atikel 51 van het VN Handvest en dan in samenhang gezien met de oorlog in Irak. Artikel 51 van het VN Handvest erkent het recht op zelfverdediging als een legitieme uitzondering op het principiële geweldsverbod neergelegd in artikel 2(4) VN-Handvest. Artikel 51 luidt als volgt:

Geen enkele bepaling van dit Handvest doet afbreuk aan het inherente recht tot individuele of collectieve zelfverdediging in geval van een gewapende aanval tegen een Lid van de Verenigde Naties, totdat de Veiligheidsraad de noodzakelijke maatregelen ter handhaving van de internationale vrede en veiligheid heeft genomen. Maatregelen die door Leden zijn genomen bij de uitoefening van dit recht tot zelfverdediging dienen onverwijld ter kennis van de Veiligheidsraad te worden gebracht en tasten op geen enkele wijze de bevoegdheid en de verantwoordelijkheid van de Veiligheidsraad ingevolge dit Handvest aan om op enigerlei tijdstip over te gaan tot zulk optreden als hij nodig acht voor de handhaving of het herstel van de internationale vrede en veiligheid.

De woorden gewapende aanval zijn hier bewust vet gemaakt. Een gewapende aanval is een voorwaarde om legitiem geweld toe te kunnen passen tegen een souverein land. Volgens Naert bestaat er geen vaste definitie van het begrip gewapende aanval, maar welgevoegvelijk kan en mag eenieder er vanuit gaan dat een gewapende aanval wapens en een aanval in zich hebben moet om van een gewapende aanval te kunnen spreken. Volgens Naert interpreteerde het Internationaal Gerechtshof in de Nicaragua zaak ‘gewapende aanval‘ zo dat het leveren van wapens en het verlenen van allerlei steun onvoldoende is om van een gewapende aanval te kunnen spreken. Al dan niet bewezen ambities om wapens van massa destructie te hebben is derhalve ook niet als een gewapende aanval aan te merken. Dat kan hooguit leiden tot verboden wapen bezit.

Een tweede eis die artikel 51 van het VN Handvest stelt aan het toepassen van de legitieme uitzondering op het principiële geweldsverbod is de eis van proportionaliteit. Er moet een onmiddellijke noodzaak zijn zich te verdedigen, aldus Naert. Reageren zonder dat er een gewapende aanval heeft plaatsgevonden is geen zelfverdediging. Ook het zonder resolutie van de VN Veiligheidsraad gewelddadig reageren omdat een VN lid VN resoluties niet zou respectere, is geen zelfverdediging. Het VN-Handvest verbiedt namelijk gewapende represailles. Balkenende is dus af, over en uit! Het niet respecteren van deze regels van internationaal recht is precies dat wat de hoge raad bedoelt wanneer het zegt dat Balkenende de terroristische misdaden waar hij van verdacht wordt slechts kan begaan hetzij met schending van een bijzondere ambtsplicht, hetzij met gebruikmaking van macht, gelegenheid of middel, hem door zijn ambt geschonken. Wat – geloof het of niet – wettelijk een straf-ontlopende factor is.

De Nederlandse wet is zo ingericht dat Balkenende zijn straf ontlopen kan indien hij zijn macht misbruikt en/of bijzondere ambtsplichten schendt. Balkenende weet dat en maakt daar dankbaar gebruik van. De wetgever heeft zich nooit voorgesteld dat een politicus het zo bond maken kon en vertrouwde zeker na WOII op de zuiverende werking van de politiek. Een vergissing. Maar niet getreurd. Het misbruik van Balkenende en zijn overige misdaden maakt deze site g-i-f-t-i-g-t–a-s–h-e-l. Balkenende heeft de verkeerde streken uitgehaald en hij heeft daarmee de verkeerde mensen op de ziel getrapt. Hij gaat daarvoor zwaar – zeer zwaar – gestraft worden. Het duurt misschien nog even. De Nederlandse oorlogsmisdadiger uit WOII Klaas-Carel Faber prijkt pas na 65 jaar op de lijst van de tien meest gezochte nazimisdadigers, bij Balknende is het op enig moment ook zo ver. Het is niet denkbaar dat Balkenende zijn daden ongestraft verrichten kan. Misschien dat de lange arm hem pas over een jaar of twintig in de kraag vat, maar achter de bouten komt hij. In ieder geval zal met hem aan de hemelpoort afgerekend worden. De terrorist.