Anti-spamwet = Trojan

Een hoogoplopende discussie op Uis Mentis, de site van internetjurist Arnound Engelfriet, onderbouwt de stelling dat de nieuwe anti-spamwet die per 01 oktober 2009 ongevraagde commerciele e-mail communicatie verbiedt, EVRM-technisch te ver gaat. Volgens sommige is er geen fatsoenlijke rechtbank die tot een veroordeling van b2b-spam komen kan. Op grond van vaste jurisprudentie van het Europees Hof geldt de vrije meningsuiting ook voor onwelgevallige content. EVRM is er niet alleen voor poëzie of proza. Met het argument dat de hoogoplopende discussie gesloten zou zijn werd de volgende tekst niet meer geplaatst op Uis Mentis de site van internetjurist Arnoud Engelfriet:

EVRM is er ook voor SPAM. Daarnaast kan niet alle spam op een hoop gegooid worden. Door alle ongevraagde e-mail voor commerciële, ideële of charitatieve doeleinden, als SPAM te kwalificeren wordt eenieder tevens informatie onthouden die relevant zijn kan. Informatie wellicht die levens redden kan. Er zijn genoeg technieken die spamtechnisch geen problemen opleveren, en toch bulkmail zijn.

Verbod op de mogelijkheid om ongevraagd bulkpost per e-mail te verzenden is ronduit broodroof. Het is in alle opzichten verstandiger spam te zien als een taak voor admins om te voorkomen dat het bij de cliënts komt. SPAM is het vuilnis onder de vrije meningsuiting. Het is niet EVRM-proof dat op te lossen op de wijze zoals gedaan in artikel 11 lid 7 van de telecomwet. Een provider met goede admins kiezen is de beste remedie tegen SPAM.

Gebruik van software in al diens facetten, hoort ook bij het recht op vrije meningsuiting. Software – het gratis en kwalitatief goede open source bijvoorbeeld – in combinatie met internet en een eenvoudige huis tuin en keuken computer biedt elke burger de mogelijkheid om met heel de wereld te communiceren tegen lage kosten. Dat is een verworvenheid die niet door de wetgever ingeperkt worden kan omdat zekere partijen bepaalde content onwelgevallig is, ook niet als de meerderheid die content onwelgevallig vindt. Zo sterk is het recht op vrije meningsuiting. Wie daaraan afbreuk doet, tast de eigen particuliere belangen aan.

Dat SPAM capaciteit kost is geen argument. Vuilnis kost altijd capaciteit, toch is vuilnis niet te verbieden. Een verbod op vuilnis, is een onmogelijkheid. SPAM bestrijden door communicatie te beperken is als de hand afschieten tegen jeuk. Dat anti-spam wet is ook economische nadelig. Er kan nu voor zzpers en mkb veel minder makkelijk goedkoop aan marketing gedaan worden. Er moet geavanceerder nagedacht worden over marketing en communicatie, wat kosten verhogend is terwijl een willekeurig open source pakket downloaden en e-mails harvesten in ieders eigen tijd kan.

Artikel 11.7 van de Telecomwet deugt niet. Dat is een censuurwet. Overheden die zich serieus bezighouden met spambestrijding zoeken een andere oplossing dan de makkelijke weg door algemene rechten voortvloeiend uit artikel 10EVRM in te perken. Dit soort wetgeving is het gevolg van politieke keuzes. Politici die omwille van het electoraat een bepaalde keuze maken, in plaats het gezonde verstand te gebruiken.

Er is geen pressing sociale need voor deze wet. SPAM vraagt om admins zonder spamfobie.