Het neuken van Balkenende c.s.

Het rapport van de Commissie Davids bevat per pagina een veelheid aan feiten informatie waaruit blijkt dat Nederlandse bewindslieden en parlementariërs collectief en individueel willens en wetens het internationaal en Nederlands strafrecht geschonden hebben. Uiteraard ontkennen betrokken politici de aantijgingen. Feiten liegen evenwel niet. Neem bijvoorbeeld pagina 271 van het Rapport van de Commissie Onderzoek Besluitvorming Irak:

Alom wordt erkend dat de rechtsgrondslag voor het grootschalige gebruik van geweld
tegen Irak in het voorjaar van 2003 niet gevonden kan worden in het recht van zelfverdediging. Deze rechtsgrond zou alleen ingeroepen hebben kunnen worden indien het in hoge mate aannemelijk was dat Irak op het punt stond MVM tegen andere landen te gebruiken. Hoezeer er ook een gereed vermoeden kon bestaan dat Irak over deze wapens beschikte, het was in de onderzoeksperiode 2002-2003 op basis van de inspecties en overige informatie in voldoende mate duidelijk dat er geen acuut gevaar van een aanval door Irak met MVM bestond. Ook heeft geen enkele staat getracht het militaire ingrijpen te stoelen op het leerstuk van de humanitaire interventie, ook al stond het regime bekend om een veelvuldige schending van de rechten van etnische en religieuze groeperingen en politieke opponenten. De militaire interventie was ongetwijfeld door de Amerikaanse regering mede bedoeld om regime change af te dwingen en bij te dragen aan het ontstaan van een democratische rechtsstaat in Irak. Opeenvolgende Nederlandse ministers van Buitenlandse Zaken hebben een dergelijk motief voor militair ingrijpen steeds verworpen. Hoe verachtelijk het regime van Saddam Hoessein ook geweest moge zijn, het internationale recht bood geen rechtsbasis voor het streven van individuele lidstaten om via militair ingrijpen in een derde staat een dictator uit het zadel te stoten en een andere regering aan de macht te brengen. Zoals de kwestie-Haïti aantoont, heeft de Veiligheidsraad bij hoge uitzondering een prodemocratische interventie gebillijkt, maar dit enkele geval kan bij gebrek aan navolging in andere situaties en het ontbreken van een heersende rechtsopvatting daarover vooralsnog niet als basis voor een nieuwe ontwikkeling in het volkenrecht aangeduid worden. Bovendien hadden deze interventies in Haïti de instemming van de Veiligheidsraad.

Daar is vrijwel alles mee gezegd. Balkenende c.s moet er de jurisprudentie nog maar eens goed op nalezen. Voor het aannemen van het bestaan van een terroristisch oogmerk is beslissend welk gevolg de dader met zijn gedraging daadwerkelijk beoogde; het bewijs daarvan kan uit objectieve omstandigheden worden afgeleid. Welk oogmerk hebben Balkenende c.s daadwerkelijk wanneer zij oorlogen zonder volkenrectelijk mandaat faciliteren? Welk ookgmerk is er wanneer een land ten titel van bevrijding excessief gebombardeerd wordt met munitie van verarmd uranium? Welk oogmerk is er wanneer de Geneefse Conventies geschonden worden? Het kennelijk oogmerk is dan om de Grote NeukNeuk in ontvangst te nemen.